Ra ra ra, wat is dit?

Vorige breiwerk klaar, op blog gezet, complimenten gekregen, aangedaan, complimenten gekregen, ...

Dus op naar de volgende creatie. Want zo gaat dat met een Mme Stina. Die is zo verslaafd aan wol! Die heeft nog maar nauwelijks het ene werkstuk afgekant of is al aan het volgende bezig.
Zou dat gevaarlijk zijn, zo'n verslaving? Heb de monsieur van het huis nog niet horen klagen! Ook de mademoisellen niet (enfin, toch niet daarover, of zou ik voor dat soort van geklaag stilaan doof worden?)! Wordt wel regelmatig met breiwerk en al de zetel uitgejaagd. Vooral omwille van de ingenomen plaats: patronenboeken, opengespreide schetsen, bollen wol, breinaalden en een Mme Stina. Tja, alles samen neemt dat toch algauw de plaats in van 2 mademoisellen en een monsieur.
Ach, zolang er geen ziekenwagen met mannen in witte jassen stopt, doe ik verder.

Dus doen we verder.
Momenteel aan iets nieuws. Opnieuw iets voor Mme Stina zelf (jiepie!). Maar ik laat het aan jullie over om te raden wat het is.
Ik kan al wel verraden dat het denkproces al enkele avonden in beslag heeft genomen. Met hiernaast een foto van het resultaat.
Nu is het aan jullie: ra ra ra wat is dit?

En nog een dagje thuis ...

Geeft dit als resultaat.
Mag het gezien worden?

Want hij is nu helemaal klaar, mijn nieuwe trui zonder naden. Supermakkelijk, want je hebt geen voor- of achterkant - en bij een zelfgebreide trui (zonder etiketje) is dat wel meer een probleem. Maar deze is vooraan en achteraan net hetzelfde.

En hij zit als gegoten, zeker een model dat ik nog eens ga breien, misschien met een rolkraag of wat minder kabels, of een ajourpatroontje, ... keuze zat.

Wat zo'n dagje thuis al doet

En ik heb niet eens zoveel gebreid!

Zalig patroon trouwens. Er komt geen naad aan te pas, de hele trui wordt in 't rond gebreid. Van boven naar beneden.

Terug naar de roots

Mme Stina is een wollen madam tot in de toppen van haar tenen. En zelfs toen dat nog maar kleine teentjes waren, kriebelde haar handjes al om met wol bezig te zijn.

Zo herinnert ze zich nog een zomerdag, bij Moemoe en Pa (mijn grootouders langs moeders zijde, waar ik als kind uren kon rondstruinen door de groententuin en in het omliggende bos en weiland) waar even verder aan de rand van het zandweggetje een wei met schapen stond. En die schapen waren blijkbaar net in de rui want de omheining hing vol met schapenwol.

Gefascineerd als ze was door die plukken zachte witte en zalig geurende wol, vond ze er niet beter op om de hele omheining te ontdoen van het spul en mee te nemen naar huis. Om daar prompt een fikse uitbrander te krijgen van haar moeder, die waarschijnlijk (hoe zijn die moeders hè) alleen maar een stinkende hoop viezigheid zag.

In elk geval, kriebelen bleef het toch en zo kwam het dat ze vorig jaar, samen met de oudste mademoiselle, een initiatiecursus wolspinnen volgde bij Openkunsthuis. Maar intussen al bijna een jaar geleden en het spinnenwiel werkeloos in de garage, wordt het nu stilaan tijd om het wolspinnen degelijk in de vingers te krijgen.
Dus sprak ze gisteren de eigenaar aan van de schaapjes die rondlopen op Het Gulden Gehucht, waar onze zelfoogsttuin Eoster ons elke week voorziet van alle heerlijkheden die de natuur ons biedt.
Misschien kon ze een deel van de wol krijgen wanneer die schaapjes geschoren werden? Maar wat was haar vreugde groot toen de eigenaar spontaan aanbood om aanwezig te zijn bij het scheren. En om daarna samen met haar de wol te spinnen.
Dus ... blijf mijn blog volgen, want binnenkort vinden jullie vast en zeker meer nieuws over mijn eerste ervaringen als schapenscheerster. Spannend! (Of is het spinnend)

Eindelijk is het zover!

Eindelijk, eindelijk, eindelijk, ... begint Mme Stina nog eens aan een breiwerkje voor zichzelf. Hoe dat komt?

Da's een lang verhaal. Een verhaal dat begint met een aankondiging van Lena & Zasa vorig jaar in juni: solden in de wolwinkel. Dus moét Mme Stina naar de winkel en is elk excuus om richting Antwerpen te trekken goed. En eenmaal in Antwerpen, tja, dan moet je toch even langs Lena & Zasa, toch?

Resultaat: prachtige wol van Manos del Uruguay.

Want ik wilde persé nog dat eigen ontwerp, de ponchopull, ook eens voor mezelf breien.
De ponchopull dateert van enige tijd geleden, een


uitvindsel van mezelf, ontworpen om deel te nemen
aan een breiwedstrijd van Verena. En, oorspronkelijk bedoeld om zelf te dragen. Maar ... eigen ontwerpen hè ...  dat pakt soms niet goed uit. En dan kunnen de wollen juffertjes al eens verblijd worden met een nieuwe trui.
Dus: moest er voor mezelf een nieuwe ponchopull worden gebreid. En turkoois zie ik wel zitten als kleur.
Maar die turkooise wol, daar waren eigenlijk nog maar 4 strengen van. En hoewel de verkoopster wel schatte dat 4 strengen voldoende was voor deze trui, werd de onzekerheid steeds groter en groter. En als er nu iets is wat Mme Stina in al die jaren van ijverig handwerken heeft geleerd, is het wel dat "beginnen in onzekerheid eindigt met het uittrekken van uren breiwerk".

Plan B: zoek naar een patroon dat realiseerbaar is met slechts 4 strengen wol. In welk model kan je besparen op wol: geen rolkraag, geen mouwen? OK, dus een truitje met korte mouwen.
Bingo! Gevonden! Op de site van Ilona Gruhl. Is het niet prachtig? Dus binnenkort een turkooise variant!

1, 2, 3 ... START

Klonk het vanmorgen half 10.
Met een tafel vol gevilte handtas, voeringstof, rolletje garen en rits (zweet, zweet, zweet, ik ga vandaag voor het eerst een rits inzetten) ging ik aan de slag.

  Eéééééén ..... STOP!

Drie uur in de namiddag, inclusief wat onderbrekingen om was- en droogmachines in en uit te laden.
Voilà! Een gevilten tas voorzien van voering mét rits (joehoe!) en gsm-zakje.

Preview! Preview! Preview!

Herinner je je nog: project "het kabbelende water"? Om het grote geheim nog steeds geheim te houden, hierbij (enkel) een close-up van het resultaat: